Assalaamoe 'Alaikoem wa Rah'matoellahi wa Barakaatoeh
(Vrede zij met jou en Allah's Barmhartigheid en Zijn Zegeningen) en Niet-Moslims ook gegroet.

Hieronder kunt u een aantal Bekeringsverhalen lezen die ons toegezonden zijn. Wilt u ook uw Bekeringsverhaal delen kunt u het naar ons versturen via de contact pagina.




In 1985 werd ik geboren. Twee ontzettend lieve mensen kregen hun eerste dochter. Zij voedden mij, en later ook mijn twee jongere zusjes, met respect voor anderen, liefde, vriendschap en familiegevoel op. We werden erg verwend, vooral op Sinterklaasavonden en verjaardagen. Mijn zusjes en ik hadden alles wat onze hartjes begeerden. Ieder zijn eigen kamer, goede school en mijn zusjes en ik speelden veel met elkaar. Op mijn vijfde jaar mocht ik zelfs op ballet. Ik vond het geweldig! Toen ik elf jaar was werd ik gevraagd om auditie te doen voor de Nationale Ballet Academie. Met de steun van mijn gehele familie (grootouders, tantes, ooms en natuurlijk mijn ouders) werd ik aangenomen. Nu ging ik vijf dagen in de week naar Amsterdam om daar naar school te gaan, gecombineerd met balletlessen. Nadat ik hier twee jaar op school heb gezeten, ging ik naar een gewone middelbare school en deed ’s avonds en in het weekend balletlessen. Ook deed ik andere soorten dans daarnaast. Het was een geweldige tijd voor mij. Ik mocht in alle grote schouwburgen van Nederland staan, kwam vaak op tv, ging dansen in het buitenland en ik mocht zelfs voor de koningin optreden. Dit ging allemaal door tot mijn zeventiende en natuurlijk met grote trots en veel steun van mijn ouders. Zij reden mij overal heen, bekostigde mijn danskleding, betaalde peperdure dansscholen, reiskosten, etc. Ineens had ik het gehad met het dansen, tot grote teleurstelling van mijn ouders. Mijn interesses lagen bij totaal andere dingen. Ik wilde uitgaan en lang uitslapen. Ook wilde ik zoveel mogelijk bij mijn Marokkaanse vriend zijn waar ik toen al twee jaar verkering mee had. Ik stopte Qadr Allaah (het lot bepaald door Allaah) met dansen.
Zoals ik vertelde had ik een Marokkaanse vriend. Ook had ik veel Marokkaanse vriendinnen. Zij praktiseerde hun geloof niet maar ik vond hun cultuur en religie ontzettend interessant. Mijn kamer veranderde van een danskamer tot een kamer uit de 1001 nacht en weer tot teleurstelling van mijn ouders. Ik leerde meer over de Arabische cultuur en veel dingen vond ik vreemd. Uithuwelijking, jongens die wel uit mogen gaan en meisjes niet, vrouwenbesnijdenis, geweld binnen huwelijken, hoofddoeken, mannen die met meerdere vrouwen mochten trouwen, etc. Ik dacht dat dit ook bij hun religie hoorde. Maar om niet alles klakkeloos aan te nemen, zoals iedereen om mij heen deed, wilde ik het onderzoeken. Ik stelde mijn vragen aan mijn vriend en mijn vriendinnen maar ik kreeg altijd een vaag of geen antwoord. Mensen vroegen ook vaak of mijn interesse voor de cultuur en de religie door mijn vriend kwam. Dit was niet het geval. Mijn vriend deed Ramadan maar was niet echt diep bezig met zijn geloof. Hij zat meer in de disco dan in de moskee. (Alhamdulilaah, alle lof is aan Allaah, is dit jaren later wel veranderd.)
Bij de opleiding die ik toentertijd deed, was een meisje die zeer praktiserend was. Ik stelde haar mijn vragen en zij had altijd antwoord! Eindelijk iemand waar ik van kon leren. Zij is ook degene die mij voor het eerst naar een moskee nam. Ik ging met haar mee naar Amsterdam West. Ik kwam uit een dorp en wist niet wat ik zag! Bekeerlingen, vrouwen met een gezichtssluier, etc. Dus ik met die vriendin naar de moskee en daar gaf een Nederlandse vrouw met een Gimaar (grote hoofddoek) les. Ik was zo blij om haar te zien. Ik zag voor het eerst dat ik niet de enige Nederlandse ben, die interesse heeft voor de Islaam. Deze vrouw leerde mij het verschil tussen cultuur en religie. Zij vertelde met veel kracht en vaak tranen in haar ogen over de Qoraan (het boek van de Islaam) en de prachtige verhalen van de Profeet (vrede zij met hem). Ik was net negentien geworden en je kon mij elke zondag in deze moskee vinden. Daar stond deze vrouw met pijn in haar lichaam les te geven over deze prachtige religie. Ik was ontzettend leergierig. Ik schreef alles op, leerde het uit mijn hoofd, kocht islamitische boeken, huilde bij de lezingen en kon niet wachten tot het weer zondag was. Na de les ging de lerares ook altijd even met wat leerlingen praten. Zij behandelde iedereen als gelijk. Zij keek je niet vreemd aan als je in je spijkerbroek kwam. Zij maakte grote indruk op mij. Omdat de lerares en ik dezelfde achtergrond hadden, spraken we vaak met elkaar en werden we vriendinnen.
Met de kennis die ik nu bezat, had ik een heel ander beeld over de Islaam als mijn vriend. Ik vroeg hem vaak: Voel je je niet schuldig tegenover Allaah dat je een relatie met mij hebt in Haraam (zonder huwelijk)? Vind je het niet erg dat je meer tijd met je vrienden in de disco zit dan dat je tijd besteed aan je religie? Hij antwoordde: Je moet meegaan met de tijd. Waarop ik weer zei: Nee, de Islaam is tijdloos. Wij botste erg binnen het geloof en dus heb ik na vier jaar lang een relatie met hem te hebben gehad, het uitgemaakt. Een week later op 10-10-2004 heb ik de Shahada (geloofsovertuiging) gezegd. Ik had het helemaal niet gepland. Het was een mooie dag en ik voelde dat ik er klaar voor was. Met vele meisjes om me heen, waar ik ondertussen een sterke band mee had opgebouwd, werd ik moslima in de moskee. Mijn Nederlandse vriendin/lerares vertelde me dat de moeilijkste tijd nu was gekomen. Dit begreep ik toen niet. Ik was alleen maar blij!
Mijn ouders wisten van niets, hoe moest ik het ze vertellen? Hun dochter waar zij zo trots op waren geweest en waar zij zoveel voor hadden gedaan… Ik wilde hun niet teleurstellen. Ik verstopte mijn boeken onder mijn matras en schaamde voor mijn keuze. Als ik naar lezingen ging en ik hoorde hoe je jouw ouders moet gehoorzamen en hoeveel de sahabi (de metgezellen van de profeet, vrede zij met hem) van hun ouders hielden, dan stroomden er altijd tranen over mij wangen. Ik ging mij steeds eenzamer voelen. Mijn lerares was ook twee dagen na mijn bekering in Dubai gaan wonen en ik miste haar lessen en onze gesprekken. Ik vermeed mijn ouders. Ik kon niet in hun ogen kijken. Ik loog veel tegen hen (Moge Allah en mijn ouders mij daarvoor vergeven). Ik vertelde hun nooit dat ik naar de moskee ging. Omdat mijn moeder en ik zo close zijn, wist zij allang al dat ik moslim was geworden. Ik liet haar soms weten dat ik erg in de Islaam geïnteresseerd was en dat de religie niet zo erg was als wat er in de media werd gezegd. Mijn vader wilde hier al helemaal niets van weten. Soms confronteerde ik hem ermee en dan zag ik letterlijk het verdriet in zijn ogen. Op een gegeven moment heb ik met trillende handen en zweet op mijn rug toch de stap genomen om het aan mijn ouders te vertellen. Ik wilde niet meer tegen hen liegen. Het was ontzettend moeilijk. Ik vond het niet erg als zij boos waren. Wat mij betreft mochten zij mij slaan maar ik zag verdriet in plaats van woede. Ik kon er niet tegen. Ik hield te veel van hun om hun zo teleur te stellen. Ik moest weg van huis…
Mijn lerares was terug gekomen van Dubai en ik ging bij haar en vele andere zusters logeren. Ik kon mijn ouders niet in hun ogen kijken. Af en toe sliep ik thuis maar vaak werd ik daar gek. Niet alleen door mijn ouders maar ook omdat dat hele huis niet bij mij paste. Varkensvlees, niet-halal geslacht vlees, een hond die daar rondliep, overal foto’s, zusjes die uitgaan, continue muziek, wijn op tafel, etc. Ook als ik bezig was met Islaam in het huis van mijn ouders, dan voelde ik de Shaytaan (de duivel) om me heen. Mijn vriendin vertelde me: ‘Als een schaap weg is van de kudde, dan is het makkelijk voor de wolf om die schaap te pakken. Maar als het schaap bij zijn kudde is dan zijn zij samen sterk en kan de wolf niet bij hun’. Dit is hetzelfde met moslims en de Shayatien (de duivels). Voor 1 jaar heb ik hier en daar geslapen. Ik was moe, eenzaam en de Imaan (sterkte van het geloof in mijn hart) nam af. Shayatien (de duivels) waren erg dicht bij me. Mijn oude leven zag er aantrekkelijk uit. Lekker dansen, mijn lieve familie om me heen, uitgaan, vriendjes, etc. Maar mijn vriendinnen hielden mij tegen (Alhamdulilaah). Ik kon niet terug gaan naar Koefr (ongeloof) want ik hield zo veel van Allah en Zijn profeet (vrede zij met hem). Ik was moslima voor de rest van mijn leven en daar was ik trots op. DIT IS MIJN KEUZE!
In maart 2006 zat ik in vangnet (een stichting door mijn lerares opgezet voor islamitische meisjes) zoals ik dat vaak deed. Een plaats waar ik mezelf kon zijn en waar ik kon praten over mijn problemen. Een plaats met warmte, zusters, nana-thee, wierook en Islaam. Er was een kamer die nog niet af was. Mijn lerares had iemand geregeld die die kamer ging verven. Wat ik toen nog niet wist, is dat de liefde van mijn leven binnen kwam lopen. Een prachtige man die een ontzettend mooie uitstraling had. Hij had veel schaamte en hij keek niet maar de meisjes die daar waren.
Ik vroeg mijn lerares wie het was en of ik een keer met hem kon praten. We hebben een afspraak gemaakt en we hebben een lang gesprek met elkaar gehad. (Dit natuurlijk wel op de islamitisch correcte manier). Hij was ook een bekeerling. We zaten qua Islaam op dezelfde lijn. Een paar maanden later zijn wij getrouwd. Doordat mijn man het goed met mijn ouders kon vinden en doordat mijn man mij met respect behandeld, kregen mijn ouders meer respect voor de manier waren wij het leven zien. Zij kregen vrede met de manier waarop wij leven. Toen ik getrouwd was, ben ik ook een hoofddoek gaan dragen. Mijn vader vindt dit nog steeds verschrikkelijk maar mijn moeder heeft het wel geaccepteerd (Alhamdulilaah, alle lof is aan Allaah).
Als ik terug kijk op mijn leven weet ik dat alles Qadr Allaah (het lot bepaald door Allaah) was. Ik zie ook dat in tijden dat je het moeilijk hebt, vertrouwen moet hebben op Allaah. Hij is tenslotte Degene die jouw lot bepaald. Op het moment dat jij Sabr (geduld) hebt met de situatie waar je in zit en het vertrouwen bij Allaah legt, kan je de situatie aan, hoe moeilijk die ook is…